Baza wiedzy

Jak rozliczać koszty produkcji? 21.04.2010

Przedsiębiorstwa, które wdrażają aplikację SENTE eSystem najczęściej stosują trzy sposoby rozliczania kosztów produkcji. Pierwszy, polega na bardzo szczegółowym rozliczaniu kosztów produkcji na podstawie wyróżników na kontach. Prostszym sposobem jest rozliczanie tych kosztów na podstawie wartość materiałów na produkcji. Innym jest rozliczanie poprzez zapisy na kontach bilansowych i pozabilansowych. Oczywiście przyjecie określonego sposobu rozliczania kosztów produkcyjnych jest uzależnione od rodzaju informacji jakie firma chce uzyskać przy użyciu systemu finansowo – księgowego.

Najbardziej skomplikowany sposób, wykorzystywany najczęściej przez przedsiębiorstwa produkujące pod konkretne zamówienie, polega na księgowaniu wszelkich kosztów i przychodów w podziale na dany przewodnik produkcyjny. Ponieważ w tym modelu jest on najmniejszą jednostką braną pod uwagę przez dział księgowości.

Agregując dane za pomocą systemu finansowego firma może uzyskać m.in. informacje na temat rentowności samego przewodnika, produkcji danego wyrobu gotowego lub grupy wyrobów, zamówienia, a w szerszej perspektywie każdego klienta. Na podstawie raportów produkcyjnych pracowników bezpośrednio produkcyjnych dział księgowości może szczegółowo rozksięgować rzeczywiste koszty pracy przy każdym przewodniku.

Zintegrowany system finansowo – księgowy umożliwia również rozliczanie kosztów kooperacji (zlecenia usług zewnętrznych), wykonywanych w trakcje produkcji na podstawie faktur kosztowych. W tym przypadku operator systemu rozdziela je na poszczególne pozycje, w podziale na przewodniki. W efekcie, automat dekretujący do faktur kooperacji zarejestruje częściowe koszty tej faktury na kontach kosztowych z wyróżnikiem tego przewodnika. Koszty usług zleconych, jak również zużycia materiałów do produkcji, pracy pracowników bezpośrednio produkcyjnych, stanowią bezpośredni koszt produkcji.

System umożliwia równocześnie rozliczanie kosztów pośrednich, związanych z produkcją m.in. koszty pracowników pośrednich (administracja, zarząd, pracownicy pośrednio produkcyjnych), zakupu, sprzedaży, zarządu, amortyzacji i ogólnowydziałowe. W zależności od sposobu ich rozliczenia firmy stosują indywidualne klucze podziału.

Dla przykładu, koszty sprzedaży i zarządu są rozksięgowywane proporcjonalnie do TKW, a koszty wydziałowe proporcjonalnie do kosztów wynagrodzeń przypadających na dany przewodnik. Służą do tego definiowalne podzielniki kosztów. Program finansowy pozwala poznać nie tylko koszty wytworzenia danej partii produkcyjnej (przewodnik), ale też określić jej rentowności. Umożliwia to system wyróżników, które gromadzą informacje o kosztach wytworzenia danej partii i przychodach uzyskanych z jej sprzedaży.

Zaletą tego sposobu jest możliwość bardzo szczegółowego rozliczania kosztów produkcyjnych. Wadą jest konieczność dokonania bardzo szczególnej analizy zależności między systemem produkcyjnym i magazynowym, a systemem finansowo – księgowym firmy, aby nie pominąć istotnych elementów mających wpływ na wartość produkcji w toku i rzeczywistego TKW.

Najprostszym i najczęściej stosowanym sposobem wyliczania kosztów produkcji jest dokonywanie obliczeń na podstawie wartości materiału na produkcji. W zależności od polityki rachunkowej przyjętej przez firmę ona sama definiuje wartość produkcji w toku na koniec okresu. Zwykle jest nią wartość samego materiału, ale może też nią być wartość pracy wykonanej w trakcie produkcji, czy koszty kooperacji, wyliczana na bazie kalkulacji TKW.

Pośrednim sposobem rozliczania kosztów produkcji jest rozliczanie poprzez zapisy na kontach bilansowych i pozabilansowych. W pierwszym przypadku, dla celów sprawozdawczości podatkowej dokonuje się zapisów w bardzo uproszczonej formie, w drugim przypadku dokonywane s ą zapisy na wyróżnikach, pozwalające na prowadzenie szczegółowych analiz kosztów produkcji. Zaletą rozksięgowywyania na kontach pozabilansowych jest także fakt, że można tego dokonywać po zamknięciu okresów rozliczeniowych i po wygenerowaniu deklaracji podatkowych.